یاد نامهنگاریهای پای برگههای امتحان و رمزنویسیهای گوشه و کنار کاغذهای املای کاهی و نظرهای ناشناس و نوشتههای گنگ خوش؛ یادِ الفهایِ تابدار، یادِ میمهایِ بلندِ دمشکسته.

وقتی همه مدام معلمها رو صدا میکردن و کمک میخواستن و غر میزدن و ...، چهار ساعت میرفتم برا خودم میشستم گوشهی کارگاه و ساکت واسه خودم کار میکردم و اعصابم خرد میشد و جواب نمیگرفتم و فکر میکردم و خسته میشدم و ... یه شب گفت میری واسه خودت گم میشی یه گوشه، صداتم در نمیاد. خیلی وقتا تنهایی تلاش کردن خوب نیس...

امشب شاید برای اولین بار در این دو سال واقعاً حس کردم که چقدر دورم از آن ساختمانِ سیزدهستونه و روزهایش و چه دلتنگِ آن آدمهای رنگی. با دوستان باقیمانده، آن روزهای اول که تفاوت انگار میکوبید در صورتمان، اسمش را گذاشته بودیم دهکده؛ دهکدهی سیزدهستونه. این که فکر کنی به جایی متعلقی و هنوز کسانی هستند که ...

ممنوعنویسی -۱۵-

با اینکه کلاسهای کنکور و حجم بالای کتابهای چهار سال و زمان کم اجازه نمیداد که سر کلاسش حرف بزنیم، فکرهایمان را خوب میشناخت. یکبار میگفت اگر روزی تصادف کوچک یا حتی بزرگی کنیم، هیچوقت نمیگوییم: «حالا که سپر خورد، حالا که خش افتاد، حالا که در قُر شد، بذار بکوبم تو درخت بقیهشم له شه!» و پیاده نمیشویم به...

وقتی بابا پای تلفن با مامان و عمو ادای آدمهای خونسرد را در میآورد و چشمهایش که از آینهی ماشین پیداست، همه چیز را لو میدهد...xa0وقتی مامان سه بار رمز در را اشتباه میزند و آخر زنگ میزند و بعد هم منتظر آسانسور نمیماند و پلهها را دو تا یکی بر میگردد پایین...xa0وقتی عمه پشت تلفن داد میزند پس کجایین و من ...