در این گزارش به بررسی کامل «» می‌پردازیم و آخرین اخبار، جزئیات و نکات مهم مربوط به این موضوع را مرور خواهیم کرد. در ادامه، تمامی اطلاعات موجود درباره این موضوع به صورت یکجا گردآوری شده است تا بتوانید بدون نیاز به مراجعه به منابع مختلف، جزئیات کامل را مطالعه کنید. برگشته‌ام به حال و هوای ۱۴ سال پیش. آن روزها من مانده بودم در شهریور ۸۹. انگار که زندگی گیر کرده باشد در همان روزها، راکد شده باشد، کپک زده باشد. روزها می‌رفتند و آدم‌ها، من هم نه که نشسته باشم ساکن، اما انگار که نشسته بودم. در شادامه مطلب

- میدونم فقط یه چیزه که دوست دارم قبل رفتنم تجربهاش کنم و یه حسی از درونم، از تمام درونم بهم میگه که هیچوقت به همون یکی هم نمیرسم. سخته. ولی بیشتر از این که سخت باشه، تلخه. خیلی تلخ.

چند سال بهش گفتم فکر نکن، نتوانست. آخر هم انقدر فکر کرد تا رفت امریکا. حالا نشسته است آن سر دنیا و میگوید راست میگفتی، نباید فکر کنم و به گوشم میخواند که فکر نکن، این سر دنیا.

تلویزیون روشن میشود. لابد ساعت باید حوالی ۲ بعد از ظهر باشد و آمار جدید و لابد وحشتناکتر از دیروز. صدای آهنگ را تا آخر زیاد میکنم، مرثیهی راخماینف، به یاد اسفند ۹۷، به یاد همهی اتفاقهایی که قرار بود بیفتد و نیفتاد، و حسرت میخورم برای همهی روزهای گذشته که نمیدانستم زندهگی چیست و همهی روزهای آینده، که زندهگی نخواهم کرد. بر میگردم سر کارم. لعنتی.

در روزهایی که همه مینالند از تنهایی و ندیدن همدیگر در دنیای واقعی، من دلم لک زده برای تنهایی، تنهاییِ واقعی. امروز چند ساعتی خودم را کندم از همه جا و عجیب خوب بود. نمیدانستم دلم انقدر تنگ شده است برای نبودن.

حال این روزها را نمیدانم با چه واژهای میتوان نوشت که زبان هم کم میآورد مقابل بغض آوارشده در گلوی تکتکمان. سهشنبه ظهر بود که تصمیم گرفته بودم لجبازی را کنار بگذارم و خوب باشم، که بنویسم از خوشیادامه مطلب

این حسادت احمقانهترینِ حسادتهاست و من احمقترینم، لابد.

باید میبودی. باید این شبها اینجا میبودی. لعنت به تو و جای خالیات که قبلترها هم پر نبود. لعنت به خیال بودنت که در همین چند ثانیهی بیداریِ بین چهار ساعتِ میانِ کار تا کار هم تنهایم نمیگذارد. لعنت به تو و همهی پروندههای بازی که از تاب نیاوردن بودنشان، میبندمشان بالاجبار.

لعنت به همهی نگفتنهایتان که من، حالا، بعد از نُه سال، باید نگران باشم که خودم به درک، اگر ویروسش بیفتد به جان خانهمان... لعنت به همهی نگفتنهای دنیا.

میگوید انگار سر کار گذاشته شدهایم توسط کائنات و چه خوب میگوید، که انگار یک دوربین مخفی کار گذاشته باشند جایی و یک جایی قرار باشد خاموشش کنند و بگویند همهاش شوخی بود. کاش سر کار باشیم همهمان، در ادامه مطلب

- چرا داری تموم میشی؟

- نمیشم که! تموم میشدم، راحت میشدم.

که تو بیقرار یاری و ز یار هم فراری.

حالا گیرم یار باشد یا هر کلمهی دیگری که بنشیند جایش؛ که همه چیز را میخواهم و هیچ چیز نمیخواهم. که بیپروا به زبان میآورم که مردن عزیزترینم-که دستم نمیرود به چسباندن «ترین»-را راحتتر تاب میآورم تا حال این روزها که همیشگی است و نه برای این روزها، ولی سرما خوردنش را هم تاب نمیآورم...

که تو بیقرار یاری و ز یار هم فراری. ز یار بار و کار و ما. ز ما، در گذر.

کاش میشد حالِ الآنم را قاب کنم، بدهم دست همهی آنهایی که غر میزنند به جانم که به جای آن که دو روز بمانم خانه و استراحت کنم و زودتر شر این سرماخوردگیهای همیشگی را از سر باز کنم، صبح میروم بیرون و ادامه مطلب

که میدانم اگر یک ثانیه فکر کنم، میزنم زیر همه چیز و میشوم همان آدم همهی این سالها؛ بیخیالتر از همیشه.