دلم تنگ است برای روزهایی که مینوشتم، برای روزهایی که میتوانستم بنویسم...

[unable to retrieve full-text content]اُمّیدوار باشیم به همین دقیقهها و بوی باران؛ آرام و سبک...

روز که هیچ، کل هفتهی آدم ساخته میشود با دیدن رفیق-شده همان سالی یک بار-که با یک دستهگل غافلگیرت میکند میان همهی این سوزها و تاریکیها... :) برچسبها: حالنوشت+نوشته شده در ۱۳۹۶/۱۱/۱۱ساعت18:13توسط ... | Let's block ads! (Why?)

[unable to retrieve full-text content]انگار مرگ آدمها را به هم نزدیکتر میکند. چرا؟

قرار نبود سکوت شبهای دانشگاه را ببینم و خلوتی دلنشین محوطهاش را. قرار نبود هیچ وقت من آن کسی باشم که چراغ را خاموش میکند و میرود. هرچند نه احساس تعلقی در میان است، نه وابستگی و نه حتی دلتنگی زودرس، ولی قرار نبود خاطرهها با هم جابهجا شوند. +نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۲۲ساعت0:29توسط ... |

[unable to retrieve full-text content]دروغ چرا؟ امروز هم یک روز مثل ۳۶۵ روز گذشته و ۳۶۵ روز پیش روست.

- وقتی من میزنم روی دستت تو باید ریاکشن نشون بدی! حداقل باید بگی: آخ! حداقلش اینه که مقابله به مثل کنی. اگه فقط نگاه کنی و هیچی نگی، تو مریضی. تو با این کمد هیچ فرقی نداری، با این میز و صندلی. میگفت مریضم و حتی مریضتر از دال. میگفت زودتر باید یک فکری کنم و حتی همان موقع هم دیر شده بوده. یادش خ

نه آن موقع که شهر تاریک شده و چراغهای خانه خاموش و همه بیسروصدا خوابیدهاند دلت میآید از سکوت شب بزنی و بخوابی، نه حالا که دراز کشیدهای روی تخت و به کارهای چند ساعت دیگر فکر میکنی و صدای پرندهها را میشنوی که بیخیال همه چیز، دوباره شروع کردهاند به خواندن...xa0 برچسبها: حالنوشت+نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۱/۱۸س...

مرا فریاد کن. چشم دوختهام به نتهای سیاهی که با اشکهایم غلت میخورند و روی گونههایم میریزند. مارش میزنم. کاش مارش عزا میزدم که حداقل تسکینی باشد بر اشکهای بیدلیلم. رنگیترینِ مارشها را میزنم و ضعیفترینم مقابل خودم. میدانم این اعصابخردی نه به خاطر جابهجاییهای بیدلیل ساز و صدای حالا نخ

تهران زیبا این روزها بدجور دلبری میکند. هر صبح از روی پل رد میشوم و آبی آسمان و ابرهای سفید و کوههای خشن خیرهام میکنند. دلم میخواهد همان جا راه را کج کنم به ولنجک و خودم را غرق خاطرات. نمیکنم. مسیر همیشگی را میروم. خروجی یادگار و تصویری که همیشه دودیست و حالا، انتهایی شفاف که از سر همین پ

مشکل این جاست که یکچیزهایی انگار بخشی از آدم اند. نه این که آب و گلش را چنین سرشته باشند، نه. ولی از یک جایی، لحظهای، اتفاقی، بخشی از آدم میشوند و روز به روز بیشتر جان میگیرند و میرسد به جایی که دیگر پاک کردنشان شاید غیرممکن میشود. مشکل این جاست که در تمام این روزها آدم نمیخواهد بپذیرد این

به دختربچهی مدرسهای که سر پیچ ایستاده روی خط عابر و نمیتواند راه بگیرد. به تعارفش که دو بار با سر اشاره میکنم که برو، و میگوید: نه، بفرمایید! به خندهام که نمیرود، به لبخندش که خجالت میکشد و تشکر میکند و سرش را میاندازد پایین و رد میشود. به بوق رانندهی بیحوصلهی ماشین پشتی، به بیخیالی و آرامش من. برچس...

[unable to retrieve full-text content]شاید بعضی وقتها هم باید باخت را قبول کرد و تمام؛ پرچم سفید.

[unable to retrieve full-text content]«امیدواری بدترینِ بدهاست، زیرا رنج انسانها را تمدید میکند.» وقتی نیچه گریست؛ اروین یالوم

روی سرامیکهای مشکی و خاکستری خیابان راه میروم و به تو فکر میکنم؛ به این که این کلیشهایترین جملهی ممکن برای شروع یک نوشته است که میتواند از سرم بگذرد. مغزم سفید است، سفید سفید. پرت میشوم به روزهای دبیرستان و زنگهای انشا و آن نوشته و یادداشت «معلم» و منی که در آسمانها بودم و اویی که نمیدانم کجا بود و ...

ناجورتر از همیشه سرما خوردهام و افتادهام روی کاناپه. تو هم مهربانتر از همیشه شدهای و مدام از سر و کولم بالا میروی و وشگون میگیری و میخندی. دلم نمیآید پا به پایت بازی نکنم و قلقلکت ندهم. میگویم برو بغل خاله که مریض نشوی. نمیروی. بابا دعوایت میکند که یا بیا این جا، یا برو خانه. اخم میکنی، از روی پایم ...

اُمّیدوار به تصویر سفید گنگ پیش رو. : )

... پیش از آن که به تنهایی خود پناه برم از دیگران شکوه آواز میکنم فریاد میکشم که ترکم گفتند چرا از خود نمیپرسم کسی را دارم که احساسم را، اندیشه و رویایم را زندگیام را با او قسمت کنم؟ آغاز جداسری شاید از دیگران نبود ... xa0 (سکوت سرشار از ناگفتههاست؛ مارگوت بیکل؛ ترجمهی شاملو)

کاش برگردد که جبران کنم سالهای خوش زندگیام را که مدیون بودنش بود...

نصفش رفت.xa0هنوز: شریف انتخاب خوبی نبود.