حالنوشت -۴۲-

تلویزیون روشن میشود. لابد ساعت باید حوالی ۲ بعد از ظهر باشد و آمار جدید و لابد وحشتناکتر از دیروز. صدای آهنگ را تا آخر زیاد میکنم، مرثیهی راخماینف، به یاد اسفند ۹۷، به یاد همهی اتفاقهایی که قرار بود بیفتد و نیفتاد، و حسرت میخورم برای همهی روزهای گذشته که نمیدانستم زندهگی چیست و همهی روزهای آینده، که زندهگی نخواهم کرد. بر میگردم سر کارم. لعنتی.