آدمنامه -۱۵-

وقتی همه مدام معلمها رو صدا میکردن و کمک میخواستن و غر میزدن و ...، چهار ساعت میرفتم برا خودم میشستم گوشهی کارگاه و ساکت واسه خودم کار میکردم و اعصابم خرد میشد و جواب نمیگرفتم و فکر میکردم و خسته میشدم و ...

یه شب گفت میری واسه خودت گم میشی یه گوشه، صداتم در نمیاد. خیلی وقتا تنهایی تلاش کردن خوب نیست، یه دقه از یکی کمک بخوای کارت چند ساعت میفته جلوتر.

نمیدونم چرا توی اعصابخردیهای این روزا همهش یاد اون جملهش میفتم...