حالنوشت -۴۰-

میگوید انگار سر کار گذاشته شدهایم توسط کائنات و چه خوب میگوید، که انگار یک دوربین مخفی کار گذاشته باشند جایی و یک جایی قرار باشد خاموشش کنند و بگویند همهاش شوخی بود. کاش سر کار باشیم همهمان، در یک خواب سیاه طولانی...

این روزها بیشتر از همیشه میفهمم که چقدر دوست دارم تاثیرگذار باشم و بیشتر از همیشه دستم بسته است از همهی پنجرهها و آدمهای دنیا. خوب ماندن و کار کردن در این اوضاع و احوال خودش سختترین کار دنیاست، چه برسد به آن که بخواهی به چندی دیگر هم امید بدهی تا کار کنند، امیدی که نداری؛ چه برسد به آن که دقیقه به دقیقه بخواهی به کارت هم فکر کنی و به تاثیری که نمیگذاری. دلم میخواهد رها باشم. بدون ترس قدم بگذارم به خیابان، برهنه از هزار هزار لایه لباس و دستکش و ماسک؛ دستهای کوچکشان را بگیرم و خودم را نه، که آنها را برسانمشان به خورشید...