مشکل این جاست که یکچیزهایی انگار بخشی از آدم اند. نه این که آب و گلش را چنین سرشته باشند، نه. ولی از یک جایی، لحظهای، اتفاقی، بخشی از آدم میشوند و روز به روز بیشتر جان میگیرند و میرسد به جایی که دیگر پاک کردنشان شاید غیرممکن میشود. مشکل این جاست که در تمام این روزها آدم نمیخواهد بپذیرد این تغییر را و انگار همیشه در حال جنگیست-هرچند نیمهجان-که نه شکست میخورد و نه پیروز میشود. مشکل این جاست که این من خستهی بیخیال نمیتواند بر آن من سر حال قدیمی پیروز شود، که شاید حتی اگر میشد هم اوضاع حالا بهتر از اینها بود...
برچسب:
نویسنده: ماهان حسینیان