آدمنامه -۱۷-

پیش از آن که به تنهایی خود پناه برم

از دیگران شکوه آواز میکنم

فریاد میکشم که ترکم گفتند

چرا از خود نمیپرسم

کسی را دارم

که احساسم را، اندیشه و رویایم را

زندگیام را با او قسمت کنم؟

آغاز جداسری شاید از دیگران نبود

...

(سکوت سرشار از ناگفتههاست؛ مارگوت بیکل؛ ترجمهی شاملو)